Die ouders…
Die ouders…
Beste juf,
Soms hebben wij het gevoel dat ons kind op school lijkt op een verkeerd gelabeld pakketje. Op de doos zitten stickers met woorden als: lastig, ongeconcentreerd en werkt onder niveau. Terwijl ons kind thuis vragen stelt waarop wij soms zelf het antwoord niet weten, verbanden legt die anderen missen en zich urenlang kan verdiepen in onderwerpen die ver boven de interesse van leeftijdsgenoten uitstijgen.
Toch lijkt school zich vooral te richten op wat niet goed gaat. Als ons kind wegdroomt, heet dat een slechte werkhouding. Als het een opdracht niet wil doen, is het ongemotiveerd of dwars. En als de resultaten tegenvallen, krijgen wij te horen dat we misschien een verkeerd beeld hebben van de capaciteiten van ons kind.
Wij zien iets anders.
Wij zien een kind dat zich verveelt. Een kind dat zich niet begrepen voelt. Een kind dat steeds harder zijn best doet om erbij te horen, maar steeds minder begrijpt hoe dat moet. Een kind dat iedere ochtend opnieuw naar school gaat met goede moed en steeds vaker teleurgesteld thuiskomt.
Begrijp ons niet verkeerd. Dit is geen verwijt. Wij weten dat u handelt binnen de mogelijkheden van de klas en de school. Maar wat als juist die omgeving niet aansluit bij wat ons kind nodig heeft?
Elke keer als wij met school in gesprek gaan, voelt het alsof we het over twee verschillende kinderen hebben, terwijl het toch echt om hetzelfde kind gaat. Misschien is het tijd om samen alle stickers van het pakketje af te halen. Niet om te bepalen wie gelijk heeft, maar om opnieuw te kijken naar wat erin zit.
Een kind. Ons kind.
Een kind dat niets liever wil dan gezien, begrepen en gewaardeerd worden. Een kind dat er gewoon bij wil horen.
Met vriendelijke groet,
Die ouders