De ouders als regisseurs van de film die al af is
De ouders als regisseurs van de film die al af is
Soms lijkt het of ouders binnenkomen met een script dat al geschreven is. Hun kind in de hoofdrol: uitzonderlijk, getalenteerd, ondergewaardeerd en in wezen al klaar voor de grote podia. School mag daarbij de rol vervullen van begeleider richting iets groots en veelbelovends.
School ziet iets anders. Een kind met potentie, maar ook met moeite in het omgaan met teleurstelling en het verdragen van frustratie. Grenzen worden niet vanzelfsprekend geaccepteerd en doorzetten wanneer iets inspanning vraagt is nog niet vanzelfsprekend. Er lijkt beperkt ruimte te zijn geweest om te oefenen met weerstand, fouten maken, volhouden en opnieuw proberen.
En wanneer het script hapert, stopt de film. Wat ouders voor zich zien en wat school in de praktijk ervaart, begint uiteen te lopen. Het verhaal verschuift ongemerkt van een heldenepos naar een drama of zelfs een horrorfilm. Wat bedoeld was als samenwerking, verandert in een zoektocht naar verklaringen en verantwoordelijkheden—naar waar het is misgegaan.
Ouders willen hun kind beschermen en dat is begrijpelijk. Soms schuurt dat met hoe school naar hetzelfde kind kijkt. Toch staan ouders en school niet tegenover elkaar. Beiden willen dat het kind zich optimaal kan ontwikkelen. Niet alleen in wat het kan, maar juist ook in wat het nog niet kan. Zodat het uiteindelijk zelf de regie kan nemen over zijn eigen verhaal.
Die school… Die ouders…Dat kind